ബഹിരാകാശത്ത് ശബ്ദമുണ്ടോ?
ബഹിരാകാശത്ത് വായു ഇല്ലാത്തതിനാൽ (Vacuum) ശബ്ദതരംഗങ്ങൾക്ക് സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതിനാൽ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കോ പൾസാറുകൾക്കോ നമ്മൾ കേൾക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിക്കാൻ സാധിക്കില്ല.
നാസ ചെയ്തത് സോണിഫിക്കേഷൻ എന്ന പ്രക്രിയയാണ്. പൾസാറുകളിൽ നിന്ന് വരുന്ന എക്സ്-റേ, റേഡിയോ തരംഗങ്ങൾ എന്നിവയെ മനുഷ്യർക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിയുന്ന ശബ്ദ തരംഗങ്ങളായി മാറ്റുകയാണ് അവർ ചെയ്തത്. പൾസാറുകൾ വളരെ വേഗത്തിൽ കറങ്ങുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളാണ്. അവ കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ റേഡിയോ തരംഗങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്നു. ഈ തരംഗങ്ങളുടെ ആവൃത്തി അനുസരിച്ച് ഡിജിറ്റലായി നിർമ്മിച്ച ശബ്ദമാണിത്.
ശബ്ദം സത്യമാണോ?
ഒരു നക്ഷത്രത്തിന്റെ അടുത്തുപോയി ഇരുന്നാൽ നമുക്ക് ഈ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ ആ നക്ഷത്രം പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ഊർജ്ജത്തെയും വിവരങ്ങളെയും (Data) ശബ്ദ രൂപത്തിൽ ആവിഷ്കരിച്ചതാണ് എന്നത് പൂർണ്ണമായും സത്യമാണ്. ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് ഇത്തരം ഡാറ്റകൾ പഠിക്കാൻ ഈ രീതി സഹായിക്കാറുണ്ട്. ചുരുക്കത്തിൽ, അത് നക്ഷത്രത്തിന്റെ "ശബ്ദമല്ല", മറിച്ച് നക്ഷത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള"വിവരങ്ങളുടെ ശബ്ദരൂപം" മാത്രമാണ്.
എന്താണ് പൾസാറുകൾ?
പൾസാറുകൾ പ്രപഞ്ചത്തിലെ അതിശയിപ്പിക്കുന്ന പ്രതിഭാസങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ റേഡിയോ തരംഗങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന, വളരെ വേഗത്തിൽ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ന്യൂട്രോൺ നക്ഷത്രങ്ങളാണ് പൾസറുകൾ.
പൾസാറുകൾ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു?
വിശാലമായ ഒരു നക്ഷത്രം അതിന്റെ ആയുസ്സിന്റെ അവസാനത്തിൽ ഒരു വമ്പൻ സ്ഫോടനത്തിലൂടെ സൂപ്പർനോവ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ കേന്ദ്രഭാഗം അതിശക്തമായി ചുരുങ്ങുന്നു. ഇങ്ങനെ രൂപപ്പെടുന്ന അതീവ സാന്ദ്രതയുള്ള അവശിഷ്ടമാണ് ന്യൂട്രോൺ നക്ഷത്രം. ഇതിൽ ചിലതാണ് പൾസാറുകളായി മാറുന്നത്. ഒരു ലൈറ്റ് ഹൗസിലെ വിളക്ക് കറങ്ങുമ്പോൾ പ്രകാശം മിന്നിമറയുന്നത് പോലെയാണ് പൾസറുകളും പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.
പൾസാറുകൾക്ക് ശക്തമായ കാന്തിക മണ്ഡലമുണ്ട് . ഇവയുടെ രണ്ട് കാന്തിക ധ്രുവങ്ങളിൽ നിന്നും ശക്തമായ റേഡിയോ തരംഗങ്ങൾ പുറപ്പെടുന്നു. നക്ഷത്രം അതിവേഗം കറങ്ങുന്നതിനാൽ, ഈ തരംഗങ്ങൾ ഭൂമിക്ക് അഭിമുഖമായി വരുമ്പോൾ മാത്രം നമുക്ക് അവ ദൃശ്യമാകും. ഇതുകൊണ്ടാണ് ഇവ ഒരു 'പൾസ്' പോലെ അനുഭവപ്പെടുന്നത്.
ചില പൾസാറുകൾ ഒരു സെക്കൻഡിൽ നൂറുകണക്കിന് തവണ സ്വന്തം അച്ചുതണ്ടിൽ അതിവേഗത്തിൽ കറങ്ങാറുണ്ട്. പൾസാറുകൾക്ക് ഏകദേശം 20 കിലോമീറ്റർ മാത്രം വ്യാസമേ ഉണ്ടാകൂ. എന്നാൽ അവയുടെ ഭാരം സൂര്യനേക്കാൾ കൂടുതലായിരിക്കും. ഒരു സ്പൂൺ പൾസാർ പദാർത്ഥത്തിന് കോടിക്കണക്കിന് ടൺ ഭാരമുണ്ടാകും. പൾസറുകൾ തരംഗങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ഇടവേളകൾ അവിശ്വസനീയമാംവിധം കൃത്യമാണ്. പലപ്പോഴും ആറ്റോമിക് ക്ലോക്കുകളേക്കാൾ കൃത്യത ഇവയ്ക്കുണ്ട്.
ശാസ്ത്രജ്ഞർ പൾസാറുകളെ ഒരു "കോസ്മിക് ക്ലോക്ക്"ആയിട്ടാണ് കാണുന്നത്. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വികാസം പഠിക്കാനും, ഗുരുത്വാകർഷണ തരംഗങ്ങളെ കണ്ടെത്താനും പൾസാറുകളെ നിരീക്ഷിക്കുന്നത് വലിയ സഹായമാണ്. 1967-ൽ "ജോസലിൻ ബെൽ ബർണൽ" ആണ് ആദ്യമായി ഒരു പൾസാർ കണ്ടെത്തിയത്. തുടക്കത്തിൽ ഇതൊരു അന്യഗ്രഹ സിഗ്നൽ ആണെന്ന് കരുതി 'Little Green Men 1' (LGM-1) എന്നാണ് ഇതിന് പേരിട്ടിരുന്നത്.