ഉത്തര കൊറിയയുടെ (Democratic People's Republic of Korea - DPRK) പരമോന്നത നേതാവായ കിം ജോങ് ഉൻ ആധുനിക ലോകത്തെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഭരണാധികാരികളിൽ ഒരാളാണ്. 2011 ഡിസംബറിൽ പിതാവായ കിം ജോങ് ഇല്ലിന്റെ മരണത്തെത്തുടർന്നാണ് കിം ജോങ് ഉൻ അധികാരമേറ്റത്. കിം വംശത്തിലെ മൂന്നാം തലമുറ ഭരണാധികാരിയാണിയാൾ. "മഹാനായ പിൻഗാമി" എന്ന സ്വയം വിശേഷണത്തോടെയാണ് ഇയാൾ ഭരണസാരഥ്യം ഏറ്റെടുത്തത്.
കിം ജോങ് ഉന്നിന്റെ ഭരണം കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങൾക്കും ഏകപക്ഷീയമായ തീരുമാനങ്ങൾക്കും പേരുകേട്ടതാണ്. ഉത്തര കൊറിയയിലെ സൈന്യം, പാർട്ടി, ഭരണകൂടം എന്നിവയുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകളിലാണ്. കിം ജോങ് ഉന്നിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഉത്തര കൊറിയ തങ്ങളുടെ ആണവായുധ ശേഷിയും മിസൈൽ സാങ്കേതികവിദ്യയും ഗണ്യമായി വർദ്ധിപ്പിച്ചത്. ഇത് അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ വലിയ ഉപരോധങ്ങൾക്കും തർക്കങ്ങൾക്കും കാരണമായിട്ടുണ്ട്. തന്റെ അധികാരത്തിന് ഭീഷണിയാകുമെന്ന് കരുതിയ ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥരെയും ബന്ധുക്കളെയും (ഉദാഹരണത്തിന് അമ്മാവൻ ജാങ് സോങ് തായെക്) ഭരണത്തിൽ നിന്ന് നീക്കം ചെയ്യുകയോ ശിക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
ആണവായുധ ശേഖരവും വർദ്ധിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഈ നയത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. ദക്ഷിണ കൊറിയയുമായും അമേരിക്കയുമായും പലതവണ ചർച്ചകൾക്ക് തയ്യാറായെങ്കിലും (പ്രത്യേകിച്ച് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചകൾ), ആണവ നിരായുധീകരണ കാര്യത്തിൽ വലിയ പുരോഗതി ഉണ്ടായിട്ടില്ല. വിദേശ മാധ്യമങ്ങൾക്കും, ഇൻ്റർനെറ്റിനും രാജ്യത്ത് കടുത്ത നിരോധനമുണ്ട്. സർക്കാർ നിയന്ത്രിക്കുന്ന മാധ്യമങ്ങൾ വഴി മാത്രമാണ് വിവരങ്ങൾ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തുന്നത്.
ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും അടച്ചുപൂട്ടപ്പെട്ട ഒരു രാജ്യത്തെ സൈനിക ശക്തിയായി നിലനിർത്തുന്നതിലും, തന്റെ അധികാരം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാത്ത രീതിയിൽ ഉറപ്പിക്കുന്നതിലുമാണ് കിം ജോങ് ഉൻ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്. ഉത്തര കൊറിയയിലെ സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതം ലോകത്തിലെ മറ്റ് രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നൊക്കെ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങളും സർക്കാർ നിരീക്ഷണവും അവരുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോകാൻ പോലും ജനങ്ങൾക്ക് ഔദ്യോഗിക അനുമതി പത്രം ആവശ്യമാണ്. വിദേശയാത്രകൾ സാധാരണക്കാർക്ക് അസാധ്യമാണ്. അവിടെ ഇന്റർനെറ്റിന് പകരം 'ക്വാങ്മ്യോങ്' എന്ന പേരിൽ രാജ്യത്തിനകത്ത് മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു ഇൻട്രാനെറ്റ് സംവിധാനമാണുള്ളത്. സ്മാർട്ട്ഫോണുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും അവയിൽ വിദേശ സൈറ്റുകൾ സന്ദർശിക്കാനാവില്ല. ടെലിവിഷൻ എന്നിവയിൽ സർക്കാർ അംഗീകരിച്ച ചാനലുകൾ മാത്രമേ ലഭിക്കൂ. വിദേശ സിനിമകളോ സംഗീതമോ (പ്രത്യേകിച്ച് ദക്ഷിണ കൊറിയൻ 'K-Drama') കാണുന്നത് കടുത്ത ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റമാണ്.
എല്ലാ പൗരന്മാരും സർക്കാർ നിശ്ചയിക്കുന്ന ജോലികൾ ചെയ്യണം. കഠിനമായ ശാരീരിക അധ്വാനം ആവശ്യമായ കൃഷി, നിർമ്മാണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ജനങ്ങൾ ഏർപ്പെടാറുണ്ട്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ നിർബന്ധിത സൈനിക സേവനമാണ് ഇവിടെയുള്ളത്. പുരുഷന്മാർ ഏകദേശം 10 വർഷവും സ്ത്രീകൾ 5 വർഷവും സൈന്യത്തിൽ സേവനമനുഷ്ഠിക്കണം. വിദ്യാഭ്യാസം സൗജന്യമാണെങ്കിലും പാഠ്യപദ്ധതിയുടെ വലിയൊരു ഭാഗം ഭരണാധികാരികളെയും അവരുടെ കുടുംബചരിത്രത്തെയും കുറിച്ചുള്ള പഠനമാണ്.
രാജ്യം പലപ്പോഴും കടുത്ത ഭക്ഷ്യക്ഷാമം നേരിടാറുണ്ട്. റേഷൻ സംവിധാനത്തിലൂടെയാണ് പലർക്കും ഭക്ഷണം ലഭിക്കുന്നത്. തലസ്ഥാനമായ പ്യോങ്യാങ്ങിൽ ഒഴികെ മറ്റ് സ്ഥലങ്ങളിൽ വൈദ്യുതി ലഭ്യത വളരെ കുറവാണ്. രാത്രികാലങ്ങളിൽ രാജ്യം മുഴുവൻ ഇരുട്ടിലാകുന്നത് ഉപഗ്രഹ ചിത്രങ്ങളിൽ പോലും വ്യക്തമാകാറുണ്ട്. താമസിക്കാനുള്ള വീടുകൾ സർക്കാർ അനുവദിച്ചു നൽകുന്നതാണ്. വീടുകളിൽ ഭരണാധികാരികളുടെ (കിം ഉൻ സുങ്, കിം ജോങ് ഉൻ) ചിത്രങ്ങൾ നിർബന്ധമായും തൂക്കിയിരിക്കണം.
ഉത്തര കൊറിയയിൽ 'സോങ്ബുൻ' എന്നൊരു സാമൂഹിക വർഗ്ഗീകരണമുണ്ട്. ഭരണകൂടത്തോടുള്ള കുടുംബത്തിന്റെ കൂറ് അനുസരിച്ചാണ് ഒരാൾക്ക് നല്ല ജോലിയോ വിദ്യാഭ്യാസ സൗകര്യങ്ങളോ ലഭിക്കുന്നത്. ഇതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ജനങ്ങളെ 'വിശ്വസ്തർ', 'നിഷ്പക്ഷർ', 'ശത്രുതയുള്ളവർ' എന്നിങ്ങനെ തിരിച്ചിരിക്കുന്നു. വസ്ത്രധാരണത്തിലും ഹെയർ സ്റ്റൈലിലുമൊക്കെ സർക്കാർ നിശ്ചയിച്ച മാതൃകകൾ പിന്തുടരണം. ഉദാഹരണത്തിന്, പാശ്ചാത്യ ശൈലിയിലുള്ള ജീൻസുകളോ ചില പ്രത്യേക ഹെയർ കട്ടുകളോ അവിടെ നിരോധിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഉത്തര കൊറിയയിലെ അതികഠിനമായ ശിക്ഷാസംവിധാനങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവിടുന്ന് 'സാഹസിക രക്ഷപെടാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർ ഏറേയാണ്. ഉത്തര കൊറിയയിലെ തടങ്കൽ പാളയങ്ങൾ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ ജയിൽ സംവിധാനങ്ങളിലൊന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഏകദേശം 80,000 മുതൽ 1,20,000 വരെ ആളുകൾ ഇത്തരത്തിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ തടങ്കൽ പാളയങ്ങളിൽ ഉണ്ടെന്നാണ് അന്താരാഷ്ട്ര മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനകളുടെ കണക്ക്.
ഒരാൾ രാഷ്ട്രീയ കുറ്റം ചെയ്താൽ അയാളുടെ കുടുംബത്തിലെ മൂന്ന് തലമുറയെ (മാതാപിതാക്കൾ, കുട്ടികൾ ഉൾപ്പെടെ) ജയിലിലടയ്ക്കുന്ന രീതി ഇവിടെയുണ്ട്. തടവുകാരെ ഖനികളിലും കാർഷിക മേഖലകളിലും അതികഠിനമായ ജോലികൾക്ക് നിയോഗിക്കുന്നു. മതിയായ ഭക്ഷണമോ വിശ്രമമോ ഇല്ലാതെ ദിവസവും 12-15 മണിക്കൂർ വരെ ജോലി ചെയ്യേണ്ടി വരും. പീഡനം, പട്ടിണി, വൈദ്യസഹായത്തിന്റെ അഭാവം എന്നിവ കാരണം ജയിലുകളിൽ മരണനിരക്ക് വളരെ കൂടുതലാണ്. ഭരണകൂടത്തിനെതിരെ സംസാരിക്കുകയോ വിദേശ റേഡിയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവർ പോലും ഇത്തരം ക്യാമ്പുകളിൽ എത്താറുണ്ട്.
ഉത്തര കൊറിയയിലെ കഠിനമായ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ കാരണം പലരും രാജ്യം വിടാൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്. ഇതിനെ 'ഡിഫെക്ഷൻ' എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത് ഭൂരിഭാഗം പേരും ചൈനയുമായുള്ള അതിർത്തി കടന്നാണ് രക്ഷപെടുന്നത്. എന്നാൽ ചൈനയിൽ പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ അവരെ തിരികെ ഉത്തര കൊറിയയിലേക്ക് അയക്കും. അവിടെ അവർക്ക് കടുത്ത ശിക്ഷയോ വധശിക്ഷയോ ലഭിക്കാം. ഉത്തര കൊറിയയെയും ദക്ഷിണ കൊറിയയെയും വേർതിരിക്കുന്ന അതിർത്തി വഴി രക്ഷപെടുക എന്നത് അതീവ അപകടകരമാണ്. ഇവിടെ ലക്ഷക്കണക്കിന് കുഴിബോംബുകളും സൈനിക കാവലുമുണ്ട്.
ചൈന വഴി തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളിൽ (ലാവോസ്, തായ്ലൻഡ്) എത്തി അവിടെ നിന്ന് ദക്ഷിണ കൊറിയൻ എംബസി വഴി സിയോളിൽ എത്തുന്നതാണ് പ്രധാന രീതി. ഇതിനായി വലിയ തുക ബ്രോക്കർമാർക്ക് നൽകേണ്ടി വരും. ദക്ഷിണ കൊറിയയിൽ എത്തുന്നവർക്ക് സർക്കാർ സാമ്പത്തിക സഹായവും വിദ്യാഭ്യാസവും നൽകുന്നു. എങ്കിലും, വർഷങ്ങളോളം അടഞ്ഞ സമൂഹത്തിൽ ജീവിച്ച ഇവർക്ക് ആധുനിക ലോകവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ വലിയ പ്രയാസം നേരിടാറുണ്ട്.
ഹാൻ മിൻസൂ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റ് പ്രശസ്തരായ ഡിഫെക്ടർമാർ, യൊൻമി പാർക്ക് പോലുള്ള പലരും തങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങൾ പുസ്തകങ്ങളിലൂടെയും പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെയും ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അവരുടെ കഥകൾ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഏകാധിപത്യത്തിൻ കീഴിൽ ഉത്തര കൊറിയയിലെ സാധാരണക്കാരുടെ ദുരിതം ലോകത്തിന് മുന്നിൽ തുറന്നുകാട്ടുന്നു.